Machinist Alex over zijn Witte Wieven
Alex groeide op langs het traject ZHO en woonde op een boerderij. Hij kan er honderduit over vertellen.
“Als machinist met een agrarische achtergrond is het toch wel bijzonder om zittend in de cabine met de trein dwars door het platteland te rijden. Voornamelijk tussen Zutphen en Lochem zijn voor mij bijzondere plekken omdat ik daar woon. Hier herken ik veel boerderijen, akkers en weilanden. Wat ik mij vooral herinner, waren de drukke periodes van het maaien van gras en het binnenhalen van de mais. Met z’n allen waren we druk aan het werk en ook mochten we dan mee-eten bij de boer.
Eén uit de boeken is dan ook bij een boer waar er altijd een grote schaal macaroni op tafel kwam. De eerste portie moest je altijd wat royaler opscheppen, daarna mocht de hond de schaal verder leegeten. Als de vraag dan kwam of je nog wat lustte, had een van de stagiaires hier wel zin in. Totdat ze erachter kwamen dat de boer zo de schaal onder de hond zijn neus weg haalde en weer opgewarmd op tafel zette. Eet smakelijk.
Maar wat ik ook zo mooi vind is 't landschap met elke keer weer een bijzondere sfeer. Vooral in de ochtend, wanneer het langzaam licht begint te worden met de laag opkomende zon, waarbij de rode gloed in de lucht goed te zien is. Maar ook wanneer je 's ochtends vroeg in het weiland een reeënsprong ziet.
In de hele vroege ochtenden zijn er dauw en mistflarden over de weilanden te zien. Dit geeft een mystieke sfeer, net zoals die mysterieuze Witte Wieven in Zwiep.
Mijn rol als machinist is ervoor te zorgen dat iedereen een fijne treinreis heeft en veilig op de eindbestemming komt. Onderweg geniet ik samen met de passagiers van de prachtige taferelen die ik onderweg tegenkom. Kijk daarvoor naar buiten en je ziet altijd weer iets anders. Goede reis!
